Een wulpse toerist

 

Voor zijn vijftigste verjaardag kreeg vrijgezel Jos een busreis aangeboden van zijn familie. Op de dag van zijn vertrek stapte hij in Arnhem in de touringcar die hem naar Zuid-Frankrijk zou brengen. Op één zitplaats na zat de bus vol. Hij nam plaats naast een nogal wulps uitziende vrouw. Ze leek op een aangeklede bezemsteel. Haar volle borsten keken hem als rijpe appels aan. Hij stelde zich aan haar voor. ‘Ik heet Carolien’ antwoordde ze.

‘Bent u ook alleen? vroeg ze aan hem.

Wat een vreemde vraag vond hij en gaf niet direct antwoord. Hij keek haar vertwijfeld aan. Waarom trof hij nou weer zo’n type vrouw aan die zo’n domme opmerking maakte’ dacht hij.

De moed zakte hem even in de schoenen. Een relaxte heenreis zou het zeker niet worden met zo’n praatgraag type als ze was. Vluchten kon niet meer. Alle zitplaatsen waren bezet met hoofdzakelijk echtparen.

‘Mijn ex-man is bij mij weggegaan omdat ik een schoonmaak tic heb, begon ze te preken. Hij kon er niet meer tegen als ik steeds maar aan het poetsen was in huis, vooral in het weekend. ‘Ga toch eens een keer zitten vrouw en zwaai niet altijd met het stof en blik in onze vrije tijd, had hij ooit tegen haar gezegd. Op een avond ging hij zijn vertier in een café zoeken. Het werd van kwaad tot erger tot hij niet meer bij haar terug kwam, zei ze weer.’

Hij had ongewild naar haar geluisterd. Zijdelinks bekeek hij haar. Ze zag er niet onaardig uit. Ze was zelfs knap om te zien. Alleen aan haar gepraat ergerde hij zich. Ook had ze de vervelende gewoonte om steeds met haar ellenboog hem een por te geven. Het irriteerde hem zo dat hij het er warm van kreeg.

Na een vermoeide reis waren ze eindelijk in Zuid-Frankrijk aangekomen. Zo snel als hij kon stapte hij de touringcar uit en liep het hotel binnen. In de ontvangsthal werd het gezelschap een koel drankje aangeboden. Daar was hij nu wel aan toe. Na ontvangst van de sleutel van de hotelkamer liep hij richting de trap om naar de eerste etage te gaan. Bij het omkijken zag hij dat Carolien door een jonge Franse ober werd nagekeken. Ze zag er opvallend uit met haar leren zwarte rok en strak gestreept truitje. Bij binnenkomst zag zijn hotelkamer er netjes uit. Wel was het erg gehorig. Vooral in de nacht, waardoor hij niet direct kon slapen.

De volgende ochtend tijdens het ontbijtbuffet hoorde hij een bekende stem, die van Carolien. Meteen kwam ze naast hem staan en stak ze van wal met haar eindeloze gepreek. Snel keek hij om zich heen en zag tot zijn grote geluk dat er nog een stoel vrij was bij een echtpaar met hun zoon. Om haar te ontwijken vroeg hij aan het echtpaar of hij als alleenstaande bij hun aan tafel mocht zitten. Het echtpaar van middelbare leeftijd stemde daarmee in. Hij nam plaats en zat eindelijk op zijn gemak. Tijdens hun gezamenlijke gesprekken hadden ze veel raakvlakken, had hij gemerkt.

Diezelfde middag bezocht hij het centrum van de stad en bezichtigde verschillende historische gebouwen. Het was behoorlijk warm en het was druk. Hij was toe aan een drankje en koos een plekje op een terras. Hij had niet gezien dat een paar tafels bij hem vandaan Carolien zat.

‘Mag ik even passeren?’ hoorde hij na verloop van tijd iemand zeggen. Daar zit een bekend iemand. Dat was de stem van Carolien. Hij wilde meteen op gaan staan en weglopen. Hoe was het mogelijk dat ze hem op hetzelfde terras zou ontmoeten in deze stad. Was het toeval?  Helaas was ze hem net voor en ze zei: ‘Hallo Jos, leuk dat ik je hier tref op dit terras. Zullen wij zo dadelijke gezellig samen gaan shoppen?

‘Shoppen! met haar?’ Dat was het laatste waar hij aan dacht.

‘Nee, Carolien! ik ben hier voor mijn rust. Ik wil graag mijn eigen gang gaan in deze vakantie, begrijp je dat?’

‘Eigenlijk niet Jos, ik vind je namelijk een leuke vent. Volgens mij ben jij wel mijn type?’

Verbouwereerd liep hij van haar weg en siste iets door zijn tanden. Hij voelde zich geïntimideerd door haar. Volgens hem kwam hij maar niet van haar los.

In de namiddag trof hij in de hal van het hotel het echtpaar aan waar hij op die  ochtend mee had ontbeten. Ze vroegen aan hem of hij weer gezamenlijk met hun vanavond wilde dineren.

‘Graag!’ had hij geantwoord.

Die avond sprak hij met hun over de wulpse toerist Carolien, waar hij op de heenreis naast had gezeten.

‘Omdat ik net als zij vrijgezel ben, probeerde ze met mij in contact te komen. Af en toe voelde ik haar steelse blikken die ze mij toewierp. Ik zie erg tegen de terugreis op, omdat ik vast en zeker weer naast haar kom te zitten.

Het echtpaar had zijn verhaal aangehoord en de man antwoordde:

‘Er is een oplossing Jos. Onze zoon Marc zat op de heenreis naast een oudere dame die doof bleek te zijn. Hij is nogal spraakzaam. Graag vertelde hij haar over zijn grote hobby treinen. Toch Marc?’

Jos zag dat Marc knikte. Hij schatte de jongen op een jaar of tien.

‘Dat klopt vader. Het maakt mij niet uit waar ik zit hoor in de touringcar’ antwoordde hij. Voor mij is het geen probleem om met deze mevrouw over mijn hobby te praten. Als ze geen interesse heeft, houd ze vanzelf wel haar mond. Met z’n allen moesten ze lachen om zijn wijze antwoord.

Na die middag op het terras zag Jos dat Carolien hem de rest van de vakantie  ontweek. Blijkbaar had zijn antwoord haar tot inzien gebracht.

De terugreis naar Nederland verliep voorspoedig. Zoals afgesproken nam hij plaats naast de dove oudere dame. Halverwege de reis keek hij achterom naar Marc die tegen Carolien aan het praten was. Steevast hield ze haar ogen gesloten.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s