Droomhuis gezocht in Spanje

 

 

Samen met de Spaanse makelaar reden Jeanne en Anton een steile straat in van het dorp Jimena de la Frontera, letterlijk vertaald Jimena aan de grens. Ze gingen twee huizen bekijken. Ze waren beiden met pensioen. Hun volwassen kinderen waren getrouwd. De tijd was aangebroken om te gaan verhuizen naar het buitenland. De laatste jaren waren ze op vakantie geweest in de provincie Andalusië. Het klimaat en de mentaliteit van de Spanjaarden trok hun aan. Het dorp Jimena hadden ze een paar keer bezocht. Het lag hoog in de bergen. Als ze hier nou eens een geschikt huis zouden vinden. In een catalogus van de makelaardij hadden ze een foto gezien van een geschikt huis. Ze reden langs winkels, een paar restaurants. Aan het einde van de steile straat stond het huis. Het zag eruit als op de foto in de brochure. Bij het uitstappen zagen ze dat het huis naast een oude begraafplaats die slecht onderhouden was.

‘Hier kunnen wij geen B&B houden zei Jeanne tegen haar man. Dat lijkt mij niet gezellig voor onze gasten die er zouden komen logeren, maar ook voor ons niet. Om de makelaar niet teleur te stellen gingen ze het witgekalkte huis naar binnen.

‘Erg groot is het hier niet, althans het woongedeelte niet Jeanne?’

‘De keuken wel Anton!’ antwoordde ze.

Ze liepen naar het bovengedeelte van het huis waar de slaapkamers waren. Anton fronste zijn wenkbrauwen. ‘Veel te klein al die kamertjes, vertelde hij tegen de makelaar.

De makelaar had al gezien dat zijn cliënten de woning niet op prijs stelden.

‘Waarom hebt u ons niet over de begraafplaats verteld?’ zei Anton weer.

‘Het huis staat al een tijdje te koop’ zei de makelaar weer.

‘Dat is begrijpelijk mijnheer’ gaf Jeanne te kennen.

Ze stapten in de auto van de makelaar en gingen op weg naar het tweede huis. Dit huis hadden ze gekozen omdat de prijs aantrekkelijk was.

‘Dit huis is het neusje van de zalm had hij hun verteld. Ze kwamen aan en zagen een witte hoge muur. In het midden zat een afgebladderde groene deur.

‘Dat begint alweer goed, mompelde Jeanne cynisch.

De makelaar parkeerde zijn auto en ze stapten uit. Bij het openen van de deur kwamen ze in een grote patio met aan weerszijden terracotta potten met diverse bloemen. Een bougainville groeide welig over een houten overkapping die leidde naar de entree van de woning. Bij binnenkomst wisten ze niet wat ze zagen. Voor Spaanse normen was deze woning groot te noemen. Een breed woongedeelte. Door een toog kwam je een grote keuken en bijkeuken in. Door een zijraam keek je het dal in waar trapsgewijs de witte huizen tegen het bergmassief aanlagen. De slaapkamervertrekken waren groot. Er was zelf een dakterras. Ze waren op slag verliefd. Er was één probleem. De weg naar het huis was erg stijl, maar dat gold voor de meeste huizen in het bergdorp.

‘Aan de weg zullen wij moeten wennen Jeanne?’ zei Anton.

Ze konden niet meteen beslissen en reden terug naar de stad waar de makelaardij was. Onderweg bespraken ze wat hun beslissing zou zijn.

‘Het laatste huis zou ergens anders moeten staan Anton. Het lijkt mij beter om niet meer in de bergen van Andalusië te gaan zoeken, al zag Jimena er idyllisch uit.

Na een paar dagen hadden ze afscheid genomen van de makelaar en vertrokken weer naar Nederland. Na verschillende woningen bekeken te hebben, kwamen ze tot de conclusie dat hun Spaanse zoekactie een fiasco was geworden. Gelukkig hadden ze hun eigen woning nog niet te koop gezet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s