Zelfverheerlijking

Wat heb ik de pest aan dit woord of beter gezegd aan dit soort types die zichzelf de hemel in prijzen. Mensen die zichzelf ook graag horen praten. Onzekere en gefrustreerde mensen dus. Praters kunnen namelijk niet luisteren naar anderen. Ze kwekken door andermans gesprekken heen. Denk nou niet dat het alleen maar vrouwen zijn, mannen kunnen er ook wat van.

In een restaurant trof ik zo iemand die samen was met een partner. De blonde man was continue aan het woord. De ander man zat in de luisterstand. Er was geen speld tussen te krijgen. Zijn vriend probeerde het gesprek te onderbreken. Niets hielp. Misschien verslikt hij zich nog in zijn speeksel hoopte ik op dat moment. Ik begon mij te irriteren aan die kerel.

Tijdens het diner luisterde ik ongewild naar hem. De man praatte zo hard dat iedereen in zijn omgeving duidelijk kon horen wat hij zei. Net voordat het voorgerecht op tafel kwam, had ik besloten om twee tafels verderop te gaan zitten. Jammer genoeg stond de ober vrijwel direct met de garnalencocktail voor mijn neus en werd er een rechaud op tafel gezet. De man die het prevelement van zijn partner had aangehoord, stond onverwachts op en verliet het restaurant.

Na het heerlijke diner, dat helaas deels werd verpest door een onbenullig verhaal, stapte ik op om weer naar huis te gaan. Het getetter van die blonde kerel echode nog steeds in mijn oren.

Later in de tijd op een verjaardag trof ik ooit een pocher. De beroemde opschepper die bijna overal vanaf weet. Althans dat dacht hij. Voor het gemak noem ik hem Ad. De eerste twee letters van het woord advies. Mijnheer had als hobby wielrennen. Hij trapten zijn benen uit zijn lijf om mee te gaan doen met de zogenaamde Elfsteden wielrennentour, ergens in Friesland. Hij gaf advies aan zijn zwager die naast hem zat en die niet geïnteresseerd was in deze sport. Hij pochte over het aantal fietsen dat hij bezat en bepaalde merkkleding die hij droeg. Ik had het illustere verhaal eens aangehoord, spoelde mijn mond met wat frisdrank om de wrange smaak te verdoezelen en ging ergens anders zitten.

Bij mijn tandarts, waar ik al jaren kom, ving ik op een keer bij binnenkomst ongewild een gesprek op tussen zijn echtgenote, die zijn assistente was, en hemzelf.

‘Heb je nou ook niet in de gaten dat je zus Trudy altijd het woord heeft en alles beter weet, zei hij tegen haar. Ik weet dat ze een docente is. Dat neemt niet weg dat ik ook jaren heb gestudeerd en van meer dingen afweet dan alleen tandheelkunde. Ze geeft mij altijd het gevoel dat ik dom ben.

Ik zag dat zijn vrouw knikte, maar niet antwoordde. Ik moest glimlachen en had zo mijn eigen gedachten. Hij maakte zijn verontschuldigingen naar mij en ik nam plaats op de bekende tandartsstoel.

Er waren blijkbaar meer mensen die zich aan dit soort zelf verheerlijkende types stoorden, net als ik. Na het consult ging ik naar huis. Ik was weer een ervaring rijker geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s