Teddy

Behoedzaam pakt Elize een klein beertje uit haar vitrinekast. De knuffel is iets groter dan haar hand. Waar ze ook heeft gewoond, haar vriendje ging altijd met haar mee. Dit jaar viert hij zijn vijftigste verjaardag. Met één oog kijkt hij haar aan, alsof hij zeggen wil: ‘ik zie je wel hoor!’

In haar prille jeugd had ze veel met hem meegemaakt. Overal vergezelde hij haar. Hij was haar steun in bange dagen toen ze als vierjarig meisje naar het ziekenhuis moest. Ze had er niets van begrepen. Het voelde vreemd dat ze papa en mama niet meer zag. Papa die steevast een verhaaltje voorlas als ze in bed lag. Nu lag ze in een kamer met kale muren. Het bed voelde kil. Naast haar lag een kindje dat regelmatig huilde. Ze hield Teddy stevig vast. De volgende dag zag ze dat papa en mama weer aan haar bed stonden. Ze kon niet veel zeggen en had last van haar keel als ze slikte. Mama liet haar koud water drinken. Het drinken ging moeizaam. Dat wist ze nog goed. Bij iedere slok deed haar keel zeer. De mensen die aan haar bed kwamen zagen er vreemd uit. Anders dan papa en mama. Weer gingen papa en mama weg. Ze begon te huilen. Papa riep dat ze morgen weer mee naar huis mocht.

Op een dag kwam er een hondje in huis bij opa en oma. Ze was inmiddels zes jaar. Rakker werd ook haar vriend. Ze speelden samen en liepen elkaar achterna. Altijd nam ze Teddy mee naar opa en oma. Opeens deed Rakker haar knuffel die op het vloedkleed lag in zijn bek en rende er mee weg. Ze liep hem meteen achterna. Waar was Rakker nou opeens gebleven?  Ze zag hem niet meer en vroeg aan haar oma om te helpen zoeken. Oma vond Rakker, die zich had verstopt onder het dressoir. Teddy was nergens meer te vinden. Het was tijd om naar huis te gaan. Nadat haar moeder haar had opgehaald was Teddy nog steeds onvindbaar. Ze had die avond gehuild en wilde die  avond niets eten. Tot dat de telefoon ging en oma had gebeld. Papa ging weg en kwam even later met Teddy in zijn handen binnen. Wat was ze blij. Rakker had Teddy in de mand met wol gelegd.

Als student kreeg ze een studentenkamer in de stad. De kamer was niet zo groot. Een opklapbed, kast en een inklapbare tafel konden er net in staan. Bij het inpakken van haar koffers zag haar moeder dat ze Teddy ook meenam.

‘Ben je daar nou niet te oud voor Elize? Je bent nu twintig’ had ze tegen haar gezegd.

‘Hij is mijn mascotte mam en hij doet mij denken aan mijn ouderlijk huis, had ze geantwoord. Na haar afstuderen ging ze met medestudent Ivar samen wonen in een huurappartement. Na jaren is Teddy nog steeds in haar bezit. Ze bekijkt hem nog eens goed. Zij geruite broekje is door de jaren heen kaal geworden. Naast één oog bungelt één van zijn poten langs zijn lijf. Hoe vaak heeft ze zijn poot niet gerepareerd. Uit een lade van haar eetkamertafel pakt ze een rolletje rood lint. Ze knipt er een stuk af en doet het lint om de nek van Teddy. Ze maakt een strik.

‘Vandaag vieren wij samen onze verjaardag kleine vriend, mompelt ze. Onze herinneringen kan niemand ons afnemen. Hij kijkt haar nog steeds aan met zijn ene oog. Ze moet glimlachen en zet hem weer terug in op zijn vertrouwde plaats in haar vitrinekast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s