Onbereikbaar

Zojuist was je uit de bus gestapt. Het gebeurde zo snel dat ik mij even niet realiseerde dat je daadwerkelijk wegging. Je bleef op de stoep staan. Wij waren nu gescheiden door een raam. De bus stond nog stil. Er moesten nog meer mensen in- en uitstappen. Wij keken elkaar aan. Ik stond op vanuit mijn zitplaats. Ik wilde jou omhelzen net als gisteren. Een gelukzalig moment. Je vertelde dat je voor drie jaar weg moest naar het buitenland. Zouden wij elkaar nog ooit zien, zei je vertwijfeld. Je was in dienst van Defensie als Marechaussee.

Ik bracht je weg met de bus naar het treinstation. Je wilde niet dat ik met je meeliep naar de trein. Dat zou te moeilijk zijn. Uit je schoudertas haalde je een ballpoint tevoorschijn en schreef iets in je hand. Ik hou van jou, las ik toen je jouw hand tegen de ruit drukte. Je huilde. Ik huilde mee. De laatste passagier was uitgestapt zag ik. Snel liep ik naar de uitgang. Ik wilde je nog even vasthouden. Met een klap viel de deur voor mijn neus dicht.  Langzaam kwam de bus in beweging. Snel liep ik weer terug naar mijn zitplaats. Je stond er nog steeds. Ik zwaaide,  jij zwaaide tot je voorgoed uit het zicht verdween.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s