Bekeerd.

Thea hield van geld, macht, mannen en auto’s. Jarenlang had ze dit allemaal. Ze groeide op een milieu waar veel geld was. Haar moeder was een zakenvrouw en haar vader werkte op de Amsterdamse beurs. Ze was verzot op geld. Eén ding had ze nooit gekend, de liefde van haar ouders. Ze hadden beslist geen hekel aan hun enige kind, maar simpelweg geen tijd voor haar. Als kind wist ze niet beter. Al snel zocht ze haar heil op straat. In het villawijk waar ze woonde viel niets te beleven. Op het hockeyveld had ze Toine leren kennen. Het was een jongen die populair was bij de vrouwen. Net als zij hield hij ook van snelle auto’s en geld. Kort na zijn geboorte stierf zijn moeder. Zijn vader, die bankdirecteur was, kwam met veel vrouwen in aanraking die het niet zo nauw namen met de liefde. De één na de andere vrouw kwam in de villa van Toine zijn vader. Hij had niets met die opgedirkte vrouwen, die alleen maar op het geld van zijn vader uitwaren. Hij was veel te bang dat er voor hem weinig overbleef als zijn vader zou komen te overlijden. Thea vond Toine meteen leuk. Hij was het sportieve type en hij kwam uit hetzelfde milieu.

Op een warme dag in augustus zaten Toine en Thea gezamenlijk met een paar vrienden op het landgoed van Thea’s vader. Ze waren wat balorig en wisten niet wat ze die dag zouden gaan doen.

‘Zullen wij eens naar het centrum van de stad gaan, vroeg één van de vrienden. Ik ben benieuwd of daar iets te beleven valt? Zo vertrokken ze met z’n vieren in de Mercedes van Toine naar het centrum. Het was warm. Ze slenterden door winkelstraten. Na een poosje werden ze het zat en namen plaats op een terras dat tegenover een aantal kleine winkels lag.

‘Ik verveel mij stierlijk!’ zei Christiaan tegen Toine. Zullen wij eens een geintje uithalen?’

‘Wat gaan wij dan doen?’ vroeg Thea.

‘Ik heb trek in een appel!’ zei Christiaan weer.

‘Is dat zo grappig’ antwoordde Leon. Ik zie de humor er niet van in.’

‘Komen jullie nou maar mee?’ Ze liepen Christiaan achterna die bij een groentewinkel naar binnen ging.

‘Ik zie daar heerlijke appels liggen!’ Hij pakte een rood exemplaar en nam er een hap uit. Stom verbaasd keek Thea Christiaan aan en zei: ‘wat doe nu nou Chris?’

‘Ik zei toch dat ik trek in een appel had?’

Ze moesten allemaal lachen om de brutaliteit van Christiaan. Weer nam hij een andere appel en hapte er in.

‘Ik kan die afgebeten appels nu niet laten liggen, zei hij tegen hun. Het was niet druk in de winkel zag hij en stopte de twee appels onder zijn zomertrui. Voordat de vrienden wat konden terugzeggen was Christiaan de winkel uitgelopen. Zo snel als ze konden liepen ze ook de winkel uit. Een alarm was niet afgegaan. Waarschijnlijk was er geen alarm. Thea schaamde zich voor Christiaan.

‘Dit vind ik geen grap Chris!’ zei Thea tegen hem. Je had die appels moeten betalen.’

‘Toch vind ik het stoer!’ viel Toine haar in de rede. Leon knikte. Ze vervolgden hun weg door de stad.

‘Doe jij nou eens een poging Toine?’ begon Christiaan weer. Als je snel iets wegneemt uit een winkel dan valt het niet op. Niet in de grote winkels natuurlijk, daar gaat het alarm af.’

Ze jongens lachten en gierden over het voorval met de appels.

‘Ik doe het! zei Toine opeens en hij stapte meteen een dichtstbijzijnde slijterij in. Thea en de twee vrienden bleven angstvallig buiten staan. Binnen een minuut stond Toine weer naast hun.

‘Kom mee, dan laat ik zien wat ik heb gescoord!’ Vanonder zijn jack liet hij een fles rode wijn zien.

‘Nou stoppen jongens? Dit wordt te gek, zei tegen boos.

‘Kom op meid, wij hebben de buit binnen en dat zonder te betalen. Dat is kicken!’ zei Toine

Ze had een dilemma. Ergens vond ze Christiaan en Toine erg stoer. Ze durfden dit toch zomaar te doen. Toch voelde zij zich niet blij.

‘Ach, het was maar voor een keertje, voor de grap! mompelde ze. Maar daarin vergiste zij zich deerlijk.

Toine had gemerkt dat Thea niet met zijn diefstal eens was. Hij vond haar maar een watje. Toch zag ze er knap uit. Dat trok hem in haar aan. Eigenlijk interesseerde de meiden van de hockeyclub hem niet zo. Hij was een pocher, een opschepper, dat wist hij. Het bleef vaak bij flirten bij de vrouwen en vond het een sport om de meiden tegen elkaar op te zetten. Thea was wel zijn type, maar het beviel hem niet dat ze het niet eens was met zijn wandelgangen. Na dit incident had Leon zijn vriendschap met Toine en Christiaan verbroken.

‘Hoe kunnen jullie nu zoiets doen? stelen van mensen, had hij gezegd. Onze ouders hebben geld zat.  Wij kunnen kopen wat wij willen. Nee, hier doe ik niet aan mee, had hij tegen hun gezegd.

Toine besloot om Thea een tijdje met rust te laten.

Bij thuiskomst voelde Thea zich schuldig wat Toine en Christiaan die dag  hadden gedaan. In eerste instantie zag ze de grap er wel van in, maar realiseerde zich later dat het stelen was uit de zak van de gewone man. Zelf wist ze niet beter dan dat ze was verwend. Ze hoefde maar om geld te vragen of ze kreeg het. Toen de vrienden haar naar huis hadden gebracht, gaf Toine haar een vluchtige kus op haar wang.

‘Ik neem nog wel contact met je op!’ had hij tegen haar gezegd. Op de een of andere manier gaf zijn antwoord haar een onbevredigend gevoel. Zo gingen er een paar weken voorbij. Ze had gemerkt dat hij een paar keer afwezig was op het hockeyveld. Dat vond ze vreemd, omdat hij altijd zo fanatiek was met hockey.

‘Ga je vanmiddag weer mee naar de stad Toine?’ vroeg Christiaan op een middag door de telefoon.

‘Zullen wij dit keer naar Rotterdam gaan? gaf Toine als antwoord.

‘Oké, het maakt mij niet uit hoor, als er maar wat te beleven valt!’ antwoordde Chris.

Ze namen nu de trein. Na een tijdje slenteren kreeg Toine dorst. Aan de overkant van de weg stond een klein café. Daar gingen ze naar binnen. Bij binnenkomst werden ze bekeken.

‘Waarschijnlijk heeft men door dat wij niet één van hun zijn!’ mompelde Chris.  Nonchalant vroeg hij aan de kastelein om twee biertjes. Uit het niets kwam opeens iemand naast hun staan toen ze hadden plaatsgenomen op een houten kruk.

‘Wil je wat hasj?’ vroeg de man aan Toine.

‘Hasj!’ zei een enigszins verbaasde Toine. ‘Ja, Hasj, je hebt me toch gehoord!’ zei de man weer die twee koppen groter was dan hij. ‘Je moet er wel voor betalen zei hij weer. Hij schoof wat opzij op zijn kruk. Meestal had hij een grote mond, maar durfde nu niets in te brengen tegen de man naast hem. Hij keek opzij naar Christiaan die hem een knipoog gaf.

‘Mag ik misschien ook wat hasj?’ vroeg Christiaan quasi interessant.

‘Tuurlijk man!’ zei de jongen. Hoe heten jullie eigenlijk? Ze vertelde aan deze vreemde man hun voornamen.

Hij vertelde hun dat hij Berry heette. Eigenlijk heet ik Bertus, maar Berry vind ik interessanter, siste hij tussen zijn vergeelde tanden. Hij frommelde wat in zijn binnenzak van zijn leren jack en gaf hun – na het betalen – wat hasj. Ze dronken daarna een paar biertjes.

Vanuit een deur achter de bar kwam een roodharig meisje naar hun toe gelopen. Ze had een strak zwart truitje aan met een kort rokje. Door het lopen op haar rode pumps leek ze groter dan dat ze was.

‘Volgens mij is dat een prostituee Toine! zei Christiaan binnensmonds. Ze kwam tussen hun in staan. Toine was wat welwillender had ze gemerkt en nadat hij haar iets te drinken had gegeven, verdween hij met haar door de deur waardoor ze binnen was gekomen.

Christiaan voelde zich niet helemaal blij, vooral omdat de ongure mannen hem maar bleven aankijken. Het liefste zou hij nu weg willen lopen. Hij kon Toine niet alleen laten. Er ging een tijdje overheen toen hij eindelijk Toine door dezelfde deur zag terugkomen. Zijn kleding was verfrommeld en zijn haar zat door de war. Hij zag er niet uit. Zo snel als hij kon betaalde hij de rekening en sleurde Toine mee naar buiten. Hij hapte naar frisse lucht. Toine zwalkte over straat en riep maar steeds: ‘wat een lekkere meid was dat!’

Het wachten op de trein duurde langer dan verwacht. Toine kakelde aan een stuk door en had het telkens maar over het roodharige meisje.

Deze dag was anders gelopen dan hij had verwacht. Voortaan ging hij met Toine niet meer naar lounge kroegen.

In die tijd dat ze Toine niet meer had gezien, had ze hem gemist. Hij had iets aanstekelijks. Ook had hij lef vond ze. Ze was heimelijk verliefd op hem geworden. Toch had ze gemerkt dat hij haar niet altijd zag staan. Ze wilde in zijn nabijheid zijn en deed er nu alles aan om zijn aandacht te trekken.

Toen hij weer thuis was nam hij een warme douche. Hij voelde zich al wat beter. Hij moest denken aan het meisje dat hem zo had verwend. Zou hij haar weer eens bezoeken vroeg hij zich af? Een paar dagen later had hij het besproken met Christiaan die daar niets meer van wilde weten.

‘Dan zoek ik het voortaan zelf wel uit, zei hij bits tegen zijn vriend en hing op. Nu wat hij twee vrienden armer. Het enige contact dat hij nog had was Thea. Hij had bewust een tijdje niets meer van zich laten horen. Over een paar dagen zou hij haar opbellen. Zijn gedachten gingen weer terug naar de prostituee in Rotterdam. Ze had de leeftijd van Thea en was net zo knap als zij. Alleen was Thea niet zo verleidelijk. Hij had aan het meisje gevraagd wat ze zoal verdiende. ‘Genoeg! zei ze verontwaardigd tegen hem. Het meeste geld gaat naar mijn pooier. Ik ben hier niet de enige hoor. Er zijn nog negen meiden.’

Hij had heel goed naar haar geluisterd. Zou hij Thea……? Nee, dat kon hij niet aan haar vragen. Hun beiden ouders waren met elkaar bevriend.

Toch werd zijn gevoel van kwaad tot erger. Hij had intussen een plannetje gesmeed. De laatste tijd had hij gemerkt dat Thea meer aandacht aan hem besteedde. Hij had zeker geen hekel aan haar, integendeel. Hij vond haar zelfs leuk. Maar houden van was niet aan hem besteed. Net als zij was hij verzot op geld. Dat hadden ze wel samen gemeen. Op een zaterdag nam hij haar mee uit. Na een gezellige avond nam hij haar mee naar zijn ouderlijk huis. Zij ouders waren weer eens niet thuis. Hij stelde haar op haar gemak en plotseling kuste ze elkaar. Voordat ze het wist lag ze naast hem in zijn bed en bedreven ze de liefde. Dat gebeurde nadien nog een paar keer. Hij moest toegeven dat ze beter in bed was dan die prostituee.

Ze was hevig verliefd op Toine en had dat tegen hem gezegd. Hij moest toegeven dat ze samen in elkaar opgingen, vooral in de slaapkamer. Soms gebeurde dat in haar huis, maar meestal bij hem thuis. Onverwachts had hij aan haar gevraagd of ze voor hem wilde werken en had haar uitgelegd wat zijn bedoeling was. Samen kunnen wij veel geld verdienen Thea had hij tegen haar gezegd. Ik heb zat geld om een mooi appartement te huren in een goede buurt. Net ver bij ons ouderlijk huis vandaan. Er komen alleen mannen uit ons milieu.’ Ze was er hevig van geschrokken, maar gaf uiteindelijk toe.

‘Als jij maar bij mij blijft?’ had ze als antwoord gegeven. Niemand mocht er iets van horen had hij gezegd. Zeker niet onze ouders.

Toine en het geld hadden haar in de ban. Het liep zoals hij dat had gewild. Ze verdienden samen veel geld in de seks industrie.

Toch merkte ze dat ze – na verloop van tijd – zich eenzaam begon te voelen. Al haar vrienden vroegen zich af waarom ze haar zo weinig zagen. Leuke uitstapjes werden er niet meer gemaakt, alleen met Toine, die langzamerhand wat agressiever tegen haar werd. Ze moest meer mannen ontvangen dan was afgesproken. Het enige uitje wat ze had was de sportschool. Ze kwam er met een bepaalde regelmaat. Ze trainde met een sportleraar die na een tijdje had gemerkt dat deze jonge vrouw erg teruggetrokken was. Na verloop van tijd had hij een gesprek met haar. Het was hem opgevallen dat ze in die korte tijd was vermagert en nodigde haar ter plekke uit voor koffie.

‘Het is mij opgevallen dat je zo mager wordt, dan je al bent, zei hij tegen haar. Je bent toch niet ziek? Ik ben een sportleraar en fysiotherapeut.

Onverwachts begon ze te huilen en kwam het hoge woord er uit dat ze min of meer was gedwongen de prostitutie in te gaan door een goede vriend. ‘Zelf ben ik er ook schuldig aan. Mijn pooier en ik komen uit hetzelfde milieu waar veel geld in omloop is. Allebei zijn wij verzot op geld Ron!’ zei ze tegen hem.

Hij had naar haar geluisterd en had haar niet veroordeeld.

‘Het liefste zou ik morgen willen stoppen Ron, zei ze weer tegen hem. Ik ga aan dit leven kapot. Toine wil meer, steeds meer.’

‘Ik kan je alleen raad geven Thea, zei hij weer. Je moet op een gegeven moment de knoop doorhakken. Wel zo snel mogelijk.’

‘Hij zal mij dwarsbomen Ron, dat weet ik. Hij is geen misdadiger maar hij zou mij wel dwingen om met dit werk door te blijven gaan, zei ze weer.’

‘Als je wil praten, kom dan hier naar toe of bel mij op? Ik zal je bijstaan. Ga zo dadelijk eens met mij mee? Ik wil je wat laten zien. Ik help soms in mijn vrije tijd als vrijwilliger bij de daklozenopvang in de stad. Daar zie je mensen die een ander leven leiden. Een leven dat jij niet kent.

Het was haar vrije middag en ze kon nu met hem meegaan. Even later ging ze met hem mee. Die middag zag ze een heel andere wereld. Dakloze vrouwen en mannen die konden slapen en daarna weer de straat op moesten gaan. Ze droegen tweedehands kleding en zaten ter plekke gezamenlijk te eten. Er liepen vrijwilligers rond die het eten voor hun hadden bereid en serveerden.

‘Kijk zei hij weer: ‘daar loopt een man die vroeger in onroerend goed zat. Zijn bedrijf is failliet gegaan. Zij vrouw en kind zijn bij hem weg. Regelmatig komt hij hier om te eten en te slapen. Overdag moet hij het maar uitzoeken, net als al die anderen Thea.’ Ze had met verbazing in de rondte gekeken. Natuurlijk had ze via de media gehoord over daklozenopvang. Nu had ze het met eigen ogen gezien hoe de werkelijkheid was. Ze was erg geschrokken. Een bepaalde andrealine stroomde door haar heen. Ze wilde zich na vanmiddag niet meer laten ringeloren door Toine. Het bezoek had haar een bepaalde kracht gegeven. Haar ouders wisten tot heden niet dat ze regelmatig naar een appartement ging waar ze mannen ontving uit hun kringen. Ze moest er nu mee stoppen, had ze zich voorgenomen. Maar niet te snel.

‘Weet je Thea, ik ben een ervaringsdeskundige. Ik praat met mensen van de straat. De verschoppelingen van de maatschappij. Ik geef hun advies. Maar ondanks het advies moeten mensen zelf hun keuze maken. Je mag altijd contact met mij opnemen. Ik zie je op de sportschool. Wij kunnen dan na het sporten met elkaar praten.

Gek genoeg voelde ze zich door zijn advies gesterkt. Vanaf nu af aan zou ze de prostitutie gaan afbouwen. Het lot hielp haar een handje. Op een dag toen ze Toine vertelde dat ze wilde stoppen, ging hij door het lint. Ze had dit al verwacht. Ze was doodsbang voor hem. Op hetzelfde moment had ze even spijt dat ze het tegen hem had gezegd. Net op het moment dat hij haar wilde slaan, dook ze weg. Daardoor sloeg hij zijn hand tegen de muur. Hij gilde het uit van de pijn. Ze rende uit angst het toilet in en bleef verstijfd staan. Direct daarna hoorde ze de voordeur dichtslaan. Na een paar seconden kwam ze tevoorschijn. Ze keek door het woonkamerraam. Zijn Mercedes stond niet meer voor de deur. Goddank, hij was weg. Ze nam haar handtas mee en rende in paniek de voordeur uit. Stel je voor dat hij terug zou komen. Onderweg parkeerde ze haar auto op een parkeerplaats en belde naar Ron. Gelukkig! hij was thuis. Hij gaf haar zijn adres. Bij zijn voordeur trof hij Thea  in radeloze toestand aan. Voorlopig blijf je hier bij mij zei hij vriendelijk. Je hoeft niet bang te zijn.’

Twee dagen later ging onverwachts haar Gsm die ze van huis meegenomen had. Op de display zag ze een voor haar onbekend nummer. Ze nam op. Een agent vertelde haar dat er een Mercedes uit het water was gehaald met daarin een overleden jongeman. Aan de hand van de telefoonnummers in zijn Gsm konden ze haar traceren. Of ze hem wilde identificeren? vroeg de agent.’ Ze besprak het die avond met Ron die met haar meeging naar het politiebureau. Toine zijn ouders kregen te horen dat er een ongeluk was gebeurd. De auto was in eerste instantie tegen een boom aangereden alvorens deze te water ging. Zelf wist ze wat de aanleiding hiervan was. Na de begrafenis kwam ze in rustiger vaarwater terecht. Ze woonde eigenlijk nog steeds bij haar ouders. Na de dood van Toine had ze gemerkt dat haar ouders wat vaker thuis bleven en zich meer om haar bekommerden. Het deed haar zeer dat ze tot heden haar ouders niets van haar dubbelleven had verteld. Ron bleef haar steunen. Ze verkocht het appartement en schonk het bedrag aan het Leger des Heils in haar stad. Niet lang daarna ging ze daar werken als heilsoldaat. Geld boeide haar niet meer zoals vroeger. Ze gaf het liever uit aan het leger. De schellen waren van haar ogen gevallen. Ze zette zich nu in voor de misdeelden. Nu ze inmiddels bejaard was keek ze terug op een leven met veel gebeurtenissen. Het werk als heilsoldaat had haar veel voldoening gegeven tijdens de rest van haar leven. Ron was op een cruciaal tijdstip in haar leven gestapt. Daar was ze hem nog steeds dankbaar voor.

 

Lealariekoek/2015.

 

 

 

2 gedachtes over “Bekeerd.

  1. wat een mooi en indringend verhaal gemma. Bij het lezen moet ik denken aan al die meisjes die in de klauwen van een loverboy terecht komen. wat jammer dat er niet meer mensen zoals Ron zijn die hen weten te redden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s