Monoloog van Hofstede De Weidse Blik in Slochteren

Ooit was ik een respectabele hofstede, gebouwd in 1848, aan de rand van Slochteren. Een welgestelde boer en zijn vrouw hadden mijn eerste steen gelegd. Een grijze steen met daarop de tekst: de eerste steen gelegd door Klaas Blik, anno 1848. Mijn pand was groot. Na hun dood werd ik gekocht door een monter stel uit het Westen van het land die van mij een hotel wilde maken. Mijn interieur werd rigoureus aangepakt. Toeristen logeerden er voor hun rust en het weidse landschap. Er heb veel mensen zien komen en zien gaan.

Op een zekere dag kwam er vreemd bezoek. Ik weet het nog goed. Mannen met helmen op hun hoofd. Ze kwamen voor een gesprek met de inmiddels afgetreden burgemeester van Gasteren. De mannen bleken werknemers te zijn van de NAM (Nederlandse Aardolie Maatschappij). Er werd besloten om een deel van de weidse polder te gebruiken om gas te boren. Dat deel van de polder heette het Groningen gasveld. De rust was verdwenen toen er een paar transporten bij mij voorbij kwamen met groot materieel. Een boorinstallatie van dertig meter passeerde mijn hofstede. De volgende dag was men bezig om de boorinstallatie te installeren. Het duurde een hele tijd voordat de bouw daarvan klaar was. Door de geluidsoverlast die de werkzaamheden met zich meebrachten, bleven veel gasten weg.

Het grote gascomplex stond bijna in mijn achtertuin. Toen het nog niet was gebouwd, viel ik op door mijn statige uitstraling. Nu stond er een onooglijke installatie die de polder ontsiert. Het ergste vond ik nog dat mijn naam niet meer toepasselijk was. Er waren gasten die het gasveld desastreus vonden voor de polder, de ander had er geen moeite mee en vond de noodzaak er van belangrijker.

Op een dag schudde de aarde op zijn grondvesten. Mijn ramen rinkelden. Even voelde ik een trilling. Vrijwel daarna ontstond een schokkende beweging. Het leek wel of de voegen bijna uit mijn metselwerk vielen. Toen, na een paar minuten, de rust was teruggekeerd bleek mijn gevel nog in tact te zijn. Naast de gasten die bij mij logeerden, had ik ook een aantal vaste bewoners. Een stel tortelduiven die een deel van mijn dakgoot hadden ingenomen als hun verblijfplaats, de rode huiskater en de poedel van de eigenaren. De oude poedel, die ze Max noemde was bijna zijn gekrulde vacht verloren door ouderdom. Ook een paar veldmuizen hadden in een spleet van mijn rode metselwerk een verblijfplaats gevonden.

De zomer was in aantocht. Enkele mensen zaten in mijn tuin te genieten van de zon. De rode kater lag buiten op een muur die vastgemetseld was aan de zijkant van mijn gevel. Onverwachts begon mijn fundering te trillen, gevolg door twee schokken. Twee van mijn ruiten aan de voorzijde sneuvelden. De rode kater sprong van schrik van zijn plek af en verdween onder de ronde tuintafel. Weer begon de fundering te schudden. Heviger dan even daarvoor. Ik zag dat de tortelduiven wegvlogen vanaf de dakgoot naar de berkenboom die naast het grindpad stond. Iedereen die aanwezig was alsook mijn eigenaars rende naar buiten en lieten mijn eiken deur open staan. Mijn gevel zwiepte heen en weer. Eén voor één vielen er een paar rode bakstenen uit. Ik kraakte aan alle kanten, zelfs mijn  dakspanten. Enkele zwarte dakpannen gleden van mijn dak af en vielen kapot op de kinderhoofdjes.

Ik was nu helemaal alleen. Door de schade bood ik geen bescherming meer aan mijn eigenaren en de gasten. Mijzelf kon ik ook niet beschermen. Er werd met mij gesold. Poedel Max was zijn baasjes achterna gerend. Uitgeput lag hij aan het einde van de grasmat.

Plotseling was er een hevig gekraak. Ter hoogte van mijn entree barste een gedeelte van mijn gevel open. Er was een grote scheur ontstaan die vanaf het kelderluik naar de nok van het dak liep. De dakgoot brak door midden en hing verticaal voor mijn linker raam te bungelen. Ook hoorde ik een piepend geluid. De muizenfamilie had als allerlaatste hun verblijfplaats verlaten. Nadat de beving tot stilstand was gekomen, kwam er niemand meer terug. Ook mijn  dierenvrienden niet.

Ik voelde mij radeloos. Mijn image was verloren gegaan. Ik stond scheef. Hoelang kon ik mij nog staande houden?

De volgende ochtend hoorde ik sirenes. De brandweer met een ladderwagen, een politieauto en de voor mij bekende zwarte Jeep kwamen aanrijden. Mijn eigenaren stapte uit hun Jeep en bleven op bevel van de politie, op veilige afstand van mij staan.

‘Wat verschrikkelijk dat ons mooie hotel is verzakt, hoorde ik ze zeggen. De gevel staat helemaal scheef. Enkele sponningen van de ramen zijn gescheurd.’

‘De gevel zal gestut moeten worden met stalen palen, mompelde één van de brandweermannen. De voordeur en de ramen moeten nu ter plekke worden dichtgetimmerd, zei één van de politie agenten en belde een telefoonnummer. Hier kan voorlopig niemand meer wonen.

‘Zouden wij ons hotel ooit nog kunnen verbouwen? zei de eigenaresse.’

‘Dat gaat ons een smak geld kosten vrouw. Wij proberen de schade te verhalen bij de NAM. Door gaswinning ontstonden de laatste tijd meer aardbevingen, aldus de berichten uit de media. De aardbeving van gisteren had een magnitude van 5.0 op de Schaal van Richter. Dit was een behoorlijk zware beving. In de hele omtrek zijn er veel woningen en gebouwen beschadigd.

‘Waar is onze rode kater eigenlijk? vroeg ze weer.’

‘Die komt wel weer terug, zei hij.

Nadat alles was dichtgetimmerd vertrokken ze weer met de Jeep.

Zou ik mijn eigenaren nog terugzien vroeg ik mij af?

In de late avond zag ik dat de rode kater weer was terug gekomen. Hij besnuffelde mij. Zo te zien was hij, net als ik, zijn huis kwijt.

De volgende dag werd hij gevonden door de eigenaren en ze namen hem mee. Ook mijn ziel, de grijze steen met mijn geboortejaar erop werd meegenomen. Die steen bewaren wij als een herinnering aan de hofstede, zei ze tegen hem, voordat ze instapte in hun Jeep.

Wie bekommerde zich om mij?

Na weken hoorde ik onverwachts een getimmer op mijn eiken deur. Ik kreeg een aftandse plank met een geschilderde tekst er op, waarvan de rode verf nog nat was.

Ziezo, mompelde de man toen hij klaar was: ‘Onbewoonbaar verklaard pand.’

Als laatste liet ik van schrik mijn koperen deurklopper vallen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s