Ontbonden

Ontbonden

Bij het thuiskomen ziet Jeffrey door de glazen tussendeur van de hal zijn vrouw Annemiek somber voor zich uit staren. Haar hoofd rust in haar smalle handen. Hij zet zijn aktetas neer op een lage schoenenkast en hangt zijn denim jas aan de smeedijzeren kapstok.

‘Wat is er nu weer aan de hand’, vraagt hij zich af? Hij loopt naar de deur, tikt met zijn trouwring op het glas en stapt de keuken binnen.

Ze kijkt op en zegt: ‘Waarom tik je Jeffrey, dat doe je normaal toch ook niet?’

‘Ik wil je niet laten schrikken Annemiek!’

Opeens staat ze op, pakt haar lege longdrink glas, loopt naar de kraan en tapt wat water.

‘Wil je misschien ook wat drinken Jeffrey?’

‘Doe mij ook maar een glas water Annemiek?’

Ze zet de glazen op tafel neer en gaat weer zitten. Hij gaat tegenover haar zitten in een rieten leunstoel en ziet haar tengere gezicht met haar groene ogen. Haar koperkleurige lange haar maakt haar gezicht langer. Hij begrijpt dat mannen zijn vrouw mooi vinden, want hij ziet zo vaak dat ze naar haar kijken, als ze weer eens samen op pad zijn. Elke keer ontstaat er bij hem een gevoel van jaloezie, als een man weer eens naar haar kijkt. Het probleem ligt bij hem, dat weet hij.

‘Wat ben je stil?’, vraagt ze aan hem.’

‘Net als jij heb ik zo mijn gedachten Annemiek’.

‘Ik moet je wat opbiechten man, want er is iets wat mij al een hele tijd dwars zit!’

‘Nee, Annemiek, alweer praten, ik ben moe van een dag werken en praten doen wij de laatste tijd wel erg vaak’.

‘Luister nou eens even en geef mij nog een laatste kans om mijn verhaal te vertellen’.

‘Oké, maar niet te lang hoor?’

‘Ons huwelijk is na zoveel jaren verslechterd en je weet hoe dat komt. Door jouw jaloerse karakter drijf je ons steeds verder uit elkaar en krijg ik het gevoel dat je maar niet begrijpt hoe eenzaam ik mij voel. Je weet dat ik altijd trouw ben aan jou, tot die namiddag in februari, een jaar geleden’.

‘Wat wil jij mij nou eigenlijk vertellen Annemiek?’

‘Laat mij dan eens uitpraten Jeffrey, zegt ze kribbig en kijkt hem met gefronste wenkbrauwen aan. Ik ontmoet op die dag een man op het station CS in Utrecht en wacht op de trein naar Den Haag CS. Een man passeert en groet mij en ik groet uit beleefdheid terug. Omdat het zo koud is, loop ik heen en weer op mijn naaldhakken over het perron. Opeens blijft een van mijn hakken steken achter een richel van het betonnen plateau en raak ik uit balans, maar kan mij nog staande houden. Gelijktijdig voel ik ogen op mij gericht van mensen die op het perron staan en ik kijk achterom. De man die ik eerder had ontmoet staat naast mij en vraagt en passant: ‘gaat het mevrouw, want ik zie u bijna vallen!?’

‘ Ja, hoor, dank u wel, mompel ik!’

Net voordat hij mij iets wil zeggen, hoor ik een stem die via een microfoon mededeelt: ‘dat de trein naar Den Haag CS een uur vertraging heeft’.

‘Ook dat nog zegt de man: ik wil rond 19.30 uur thuis zijn! Sorry!, ik vergeet mij aan u voor te stellen, ik heet Mike.’

‘Ik heet Annemiek zeg ik tegen hem’. Als de trein toch nog niet komt dan ga ik beneden in de stationshal koffie drinken, want het is mij hier veel te koud.’

‘Mag ik dan misschien met u meelopen, want eerlijk gezegd heb ik ook wel trek in koffie?’ en ik zeg ‘ja’.

‘Zie je nou wel zegt Jeffrey, daar heb je het gedonder al, met een wildvreemde man op stap gaan!’

‘Mag ik nou nog verder gaan met mijn verhaal?’ Wij lopen dus gezamenlijk de trap af naar beneden en zien in de stationshal een restaurant met een terrasje. Ik loop naar een rood leren stoel en ga zitten . Mike biedt aan om koffie te gaan halen bij de kiosk. Bij het weglopen volg ik hem met mijn ogen en zie een lange, slanke man van rond de veertig. Zijn zwarte, gekrulde haar valt over zijn opstaande kraag van zijn beige trenchcoat. Bij terugkomst moet ik om hem lachen want hij houdt de plastic koffiebekertjes wel erg ongelukkig vast. Waarschijnlijk omdat ze heet zijn, denk ik.

‘Ook ik wil graag naar huis, begin ik mijn gesprek, net als jij. Ik werk als verpleegkundige in een groot ziekenhuis hier in Utrecht!’

‘Ik ben bankier en werk ook in deze stad’.

‘Mag ik zeggen dat je prachtig koperkleurig haar hebt, Annemiek!’

Opeens krijg ik het warm van binnen van het compliment en omdat hij mij deze vraag zo plotseling stelt.

‘Ik breng je toch niet in verlegenheid ?’

‘Eerlijk gezegd wel Mike, mijn man was ook altijd complimenteus, maar de laatste jaren helaas niet meer.’ Ik vertel hem het verhaal dat mijn man en ik in scheiding liggen, maar nog wel samen in een huis wonen’.

Opeens pakt hij mijn hand en zegt: ‘Annemiek! als je met mij wil praten, bel mij gerust op mijn GSM, hier heb je mijn visitekaartje’.

Ik pak het kaartje van hem aan en lees: ‘Drs. M. ter Steege, Bankier en zijn GSM nummer en ik geef hem mijn telefoonnummer.

In de hal van het station klinkt opnieuw de bekende stem door de microfoon en zegt dat de trein richting Den Haag CS er aan komt. Snel rennen wij de trap op naar boven richting het perron en stappen net op tijd in de trein. Al puffend val ik neer op een groene bank in een coupé, waar Mike tegenover mij gaat zitten en de trein rijdt weg richting Den Haag.

Bij het uitstappen op het perron van Voorburg het Loo, zwaait hij mij gedag, ik zwaai terug en de trein rijdt verder. Ik loop in gedachten naar huis en merk dat ik enigszins verward ben door deze onverwachte situatie. Deze, voor mij nog vreemde man heeft aantrekkingskracht, maar anderzijds ben ik nog steeds officieel getrouwd en heb een man thuis.

Op een dag bel ik hem onverwachts op en maken wij een afspraak.

‘Zullen wij in de namiddag na ons werk een eindje gaan rijden in mijn BMW, vraagt hij aan mij?’

De afspraak is snel gemaakt en die late namiddag zien wij elkaar weer in de bekende hal van het station Utrecht CS.

‘Wij gaan naar Wassenaar toe in de buurt van de duinen’, zegt Mike tegen mij.

Ik voel dat ik kleur, maar het deert mij niet en voordat ik het besef rijdt hij na verloop van tijd een stille weg in langs een duinpartij. Onverwachts zet hij de auto stil en ik voel opeens een opwinding. Voorzichtig kriebelt hij in mijn hals, trekt mij zachtjes naar hem toe en kust mij heftig. Met zijn vingers maakt hij mijn knopen los van mijn fuchsia bloes en streelt mijn volle borsten. Ik kan hem niet weerstaan en onze handen glijden over elkaars lichaam en gaan wij volledig in elkaar op. Opzij zie ik een chaos van kleding op de achterbank liggen en doen wij, na een laatste tongzoen, onze kleding weer aan.

‘Stop’ Annemiek, ik wil geen details meer horen, jij, jij……………….! Waarom ben je eigenlijk met hem mee gegaan?’

‘Dat ga ik je nu vertellen, Jeffrey!’ Door jouw jaloezie drijf jij mij in zijn armen; bij hem heb ik een luisterend oor, begrijp je?’ Hij geeft mij de aandacht die ik de laatste jaren van jou hebt gemist.’

‘Ik wil het niet begrijpen, Annemiek?’

‘Maar op een dag vertelt hij mij dat hij zijn vrouw Saskia nooit voor mij wil verlaten. Dat komt hard aan voor mij en ik voel transpiratiedruppels over mijn rug lopen. Mijn gezicht verstrakt, want eigenlijk had ik al een tijdje het gevoel dat hij er alleen voor mij was’.

‘Ik ben nu van plan om hem binnenkort te vertellen dat het afgelopen moet zijn met onze intieme escapades en gesprekken, want ik voel dat ik ook met hem geen toekomst heb, maar eerlijk gezegd ook niet meer met jou, want jij doet nooit geen moeite je jaloerse karakter te veranderen, waardoor ik mij steeds eenzamer voel. Ik haat je!’

Met een klap slaat ze op tafel. Het hout kraakt. Ze ziet dat hij onderuit gaat zitten op zijn stoel, en er tranen vallen. Even krijgt ze medelijden met hem, maar zet zich meteen weer schrap.

‘Ik kan niet verkroppen dat je overspel pleegt met die Mike.’

‘Helaas is er geen weg meer terug Jeffrey, voor jou en ook voor Mike niet, al voel ik nog steeds genegenheid voor hem, een genegenheid die jij niet meer hebt voor mij.’

‘Laat mij nu maar gaan ik wil even een moment voor mijzelf?’

Bij het opstaan ziet hij dat ze haar trouwring afdoet en met een smak op de houten keukentafel gooit. Ze opent de glazen deur van de hal en loopt de trap op naar boven. Hij staart voor zich uit en na enkele ogenblikken staat ook hij op, schuift zijn trouwring op en neer om deze uiteindelijk af te doen van zijn vinger. Hij legt de ring neer naast die van haar, als stille getuigen van een ontbonden huwelijk.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s