Eén week vrijheid

Eén week vrijheid

 

Tijdens een baaldag op kantoor riep ik eens volmondig tegen een collega: ‘ik zou weleens één week leuke dingen willen doen, waar ik normaal niet toe kom. Vaak schiet het weekend er bij in, omdat mijn echtgenoot de zaterdagen werkt. Die vrijheid kwam sneller dan ik dacht en begon in het jaar 2000, toen ik wegens een zware burn-out definitief thuis kwam te zitten. Vrijheid tegen wil en dank. Ik viel in een zwart gat. Mijn plannen om één week in te vullen met uitstapjes, sporten, met vriendinnen eens op stap te willen gaan, vielen als een kaartenhuis in elkaar. Het liefst had ik door willen werken tot aan mijn pensioen. Voor mijn echtgenoot hoefde ik mijn onvoorziene vrijheid niet geheim te houden, hij zag al een tijdje dat het niet goed met mij ging. Een zware depressie en uitputtingsverschijnselen gaf de huisarts als diagnose, die middag aan mij mee. U bent overwerkt door een te grote werkdruk mevrouw. Rusten is de hoofdzaak, de rest is bijzaak.

Zo lamlendig als ik was strompelde ik naar mijn auto, wist niet meer hoe ik naar huis gekomen ben en liet mij thuis op mijn groene, leren bank vallen. Mijn hart klopte in mijn keel. Na verloop van tijd viel ik, door uitputting, als een blok in slaap. Er brak voor mij en mijn gezin een tijd aan dat het woord ‘vrijheid’ op een laag pitje kwam te staan. Ik was zo vermoeid dat ik niet op mijn benen kon staan en krom liep van de spanningen. Psychisch was ik zo ingekapseld dat ik mij in mijzelf opgesloten voelde. Een ritueel van onderzoeken volgden. Bijna alle huishoudelijke klussen kwamen op mijn gezin neer. Ik voelde mij bezwaard dat mijn gezin door mijn gezondheidsperikelen ook in hun vrijheid werden beknot. Tijd voor uitstapjes stonden op een heel laag pitje, laat staan dat ik zelf de moed kon opbrengen om alleen op pad te gaan. Nu, na jaren ben ik, deels door rust, bijna de oude geworden. Ik zeg ‘deels’, want volgens de huisarts, worden mensen met een burn-out nooit meer de oude.

Het is nu 16 jaar later. Als ik terugkijk heeft mijn creatieve geest ervoor gezorgd dat ik de laatste 10 jaar mijn gevoel van vrijheid weer hebt teruggevonden. Ik schrijf de laatste jaren korte verhalen, teken- en schilder en doe andere creatieve dingen. Hobby’s die ik als kind al veel deed, niet in één week, maar door de jaren heen. Uitstapjes worden nu weer gemaakt. Ook ga ik alleen op pad en heb geen geheimen voor mijn gezin, maar de vrijheid van geest vind ik belangrijker dan na een tijd opgesloten te hebben gezeten in een depressie. Dat gun ik niemand.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s