Monoloog van een brocante stoel.

imagesCAKUOTCG

Ondanks ik bijna versleten ben, hebben verschillende billen mijn zitting gekoesterd. Mijn zitting was ooit bekleed met damast. Daar is niet veel meer van over. De eerste die plaatsnam op mijn zitting was een magere edelman. Zijn billen voelde ik nauwelijks. Hoe anders was het met zijn echtgenote een struise Duitse die steeds harde winden liet. Twee lakeien moesten er aan te pas komen om haar uit mij te hijsen. Mijn frame was van notenhout gemaakt en ik had kromme poten. Mijn rand was beschilderd met bladgoud. Daar kwam een vakman aan te pas. De toenmalige meubelmaker aan het Duitse hof had er veel werk aan gehad om mij mooi te maken. Gelukkig voor mij was mijn kussen voorzien van koperen springveren die stevig waren verankerd aan koppeltouw en in het hout beslagen met metalen krammen. Het vulmateriaal was van paardenhaar, een duurzaam product. Het werd afgedekt met een jute doek. Het sierlijkste van mijzelf vind ik het mooie beigekleurige meubelkoord dat rondom het damast is vastgemaakt. Na de dood van de Duitse edelman en zijn vrouw werd ik verkocht aan een dominee. Mijn meubelkoord was erg in trek bij het zoontje van de dominee die de vervelende gewoonte had om er steeds aan te trekken. De dominees vrouw besloot om mijn loszittende koord eraf te laten halen door een plaatselijke stoffeerder. In de plaats van mijn mooie koord kreeg ik meubelband. Mijn chique uitstraling was in een klap teniet gedaan, maar het werd nog erger. De dominees zoon ging studeren en nam mij mee naar zijn studentenkamer. De studenten waren het ergste, ze hadden geen respect voor mijn uitstraling. Mijn blazoen werd bevlekt door wijn- en biervlekken. Brandgaatjes zaten her en der in mijn kussen. Mijn binnen vering was gezakt van twintig naar tien centimeter. Inmiddels was mijnheer afgestudeerd en had mij een week geleden voor de deur gezet met een stuk karton waarop geschreven stond: ‘Gratis meenemen’. Ik was toen een speelbal van het wisselende klimaat geworden. Op een gegeven moment kwam een vrouw aangelopen en bekeek mij van top tot teen. Ze mompelde iets onverstaanbaars voor mij. Opeens werd ik door haar opgepakt en meegenomen naar een atelier. Het atelier kwam mij bekend voor. Ooit had ik hier gestaan. Het was het atelier van de stoffeerder die mij ooit had voorzien van het meubelband. Ik werd weer helemaal in eren hersteld. Nu sta ik als showmodel in zijn etalage te pronken en ga ik nog jaren mee!

3 gedachtes over “Monoloog van een brocante stoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s