HET BESTEMMINGSPLAN

het bestemmingsplan

Ben en zijn jongste broer Siem Ammerlaan waren reeds jaren vrijgezel en woonden samen op de boerderij van hun overleden ouders in Pijnacker, een dorp in Zuid-Holland . Naast de boerderij stonden wat opstallen waaronder een grote koeienstal met maar liefst 200 melkkoeien.  Het melkveebedrijf was ooit van de ouders van de broers en zus  geweest. In 2001 zou de boerderij en het melkveebedrijf 250 jaar bestaan, maar het jubileum zou anders uitpakken dan de broers zouden verwachten.

Vader Bernhard was in 1997 overleden aan een kortstondige ziekte. Zijn vrouw Riek had haar man 3 jaar verzorgd en hem overleefd, totdat in het voorjaar van 2000, Siem zijn moeder dood aantrof aan de  grenen keukentafel in de bijkeuken met het aardappelschilmes nog in haar hand. Ze was voorover gevallen met haar hoofd in de aardappelschilbak en bleek aan een hartstilstand te zijn overleden.

Om de begrafenis te regelen werd de familie uitgenodigd, waaronder broer Peter en zus Antje, waarvan de laatste, zich – sinds ze getrouwd was met de zoon van notaris Van Leeuwen – Anneke ging noemen. Na de huishoudschool in Delft ontmoette ze in haar dorp Jan van Leeuwen. Het stel trouwde na een verkeringstijd van 2 jaar. Al snel werd het gezin verblijd met 2 jongens, Jeroen en Benjamin.

Peter de een na oudste zoon van het gezin Ammerlaan was de studiebol van het gezin. Vader Bernhard begreep dat zijn zoon geen boer wilde worden. Peter ging studeren in Delft voor aannemer. Tijdens zijn studietijd ontmoette hij Delftse Anja een struise meid die studeerde voor biologe. Nadat ze samen waren afgestudeerd kochten ze een grachtenpand in Delft en gingen samenwonen.

Ben de oudste had een vlotte babbel en had samen met zijn jongste broer Siem affiniteit met het melkveebedrijf.  Siem werd de stille genoemd in de familie. Moeder Riek zei altijd tegen hem stille wateren hebben diepe gronden. Na de dood van hun ouders  bleven beiden broers wonen op de boerderij.

Rond zijn 25e jaar  ontmoette Ben in het plaatselijk café De Zoete Inval,  Dieneke, een vlotte ietwat wulps meisje met rood kroes haar. Dat rode haar had ze van haar vader die door de dorpelingen Rooie Abraham werd genoemd. Dieneke vond Ben wel aardig maar hield van uitgaan en mooie kleding. Het melkveebedrijf vond ze wel interessant, maar wilde niet meewerken in het bedrijf. Na 2 jaar verkering met Ben hield ze het voor gezien en ontmoette al vrij snel erna een jongen uit een naburige stad.

Ben kon er niet lang om treuren, maar schuwde op de zaterdagavond het uitgaansleven niet. Ondanks zijn broer Siem en hij populair waren bij de vrouwen kwam het voor de beide broers niet tot een vaste relatie. De broers met hun gitzwarte gekrulde haar en hun slanke postuur leken veel op elkaar. Siem was de kleinste en Ben was 2 jaar ouder. Beiden zagen er knap uit. Daarentegen was broer Peter en hun jongere zus  beiden blond en hadden het haar van moeders familie.

De jaren verstreken voor beiden broers. Soms kwam er weleens een meisje op de boerderij, want Ben hield wel van de vrouwtjes. Siem vond het vrouwenvolk op de boerderij maar niets en trok zich langzamerhand  terug uit het uitgaansleven. De broers waren intussen de 60 jaar reeds gepasseerd.

Op een zekere namiddag viel er een brief op de roodgekleurde boeren plavuizenvloer. Siem, die net de hal in liep raapte de brief op en liep meteen naar de stal waar broer Ben de koeien aan het voeren was.  Kijk eens Ben, een brief van de gemeente Pijnacker. Hij las de brief voor aan zijn broer. De gemeente wil onze grond kopen voor woningbouw. Weet je Siem dat ik deze brief al had verwacht, want kijk maar om je heen. De woningbouw rukt al op vanuit de Randstad. Buurman Van der Burg is toch ook al een paar maanden  geleden vertrokken naar de Noordoostpolder. Daar is nog land zat. Wij zijn al te oud om te gaan verkassen en hebben geen nazaten.

Ze liepen beiden naar binnen en namen plaats aan de notenhouten eetkamertafel in de woonkamer. De gemeente doet overigens wel een goed bod voor ons land.

Pa zou zich in zijn graf omdraaien als hij wist dat er op zijn land woningen zouden komen. Het land is al sinds onze voorvaderen  in ons bezit en strekt zich uit tot zover onze ogen reiken.

Tja, Siem maar wij worden ook een dagje ouder en jij wilde vroeg of laat stoppen met werken en op jezelf gaan wonen. Nu heb je de kans. Zelf wil ik het bedrijf kleinschalig nog wel voortzetten, maar ik ga niet van de boerderij af.  Mij krijg je niet in zo’n nieuwbouwwoning. We gaan pas akkoord als ik op de boerderij mag blijven met wat grond er omheen en 20 koeien, en dat jij een nieuwbouwhuis kan kopen.

De tijd verstreek en het zomerfeest in Pijnacker was in aantocht. De maand augustus was de juiste tijd hiervoor. De papieren voor de verkoop van het land waren door beiden partijen ondertekend. Van de 200 melkkoeien bleven er 20 in de stal van Ben. Siem kreeg zijn nieuwbouwhuis . Voor de laatste keer werden de verkochte  weilanden nog benut voor het zomerfeest. De gemeente Pijnacker had hier zijn toestemming voor gegeven. Er kwam een grote tent voor diverse spelactiviteiten, een braderie en er was het traditionele spel paalzitten.

Na de festiviteiten kwamen de bulldozers de weilanden oprijden. Hier en daar werd er gegraven en werden er heipalen neergezet. De woningbouw rukte opvanuit de Randstad richting de omliggende dorpen. Meerdere boerenbedrijven maar ook de tuinbouw gingen ter zielen of men verhuisden naar elders. Er rees een nieuwbouwwijk in Ben zijn achtertuin. Ergens in dat wijk zou binnenkort zijn broer gaan wonen. Het voelde vreemd na jaren met Siem te hebben samengewoond. Het geld dat de broers van de gemeente Pijnacker hadden ontvangen werd eerlijk verdeeld met zijn andere broer en zus.

Een waterig zonnetje verscheen op die ochtend de 6e oktober 2001 door het woonkamerraam van de boerderij. Er werd een sober feestje met de familie gevierd in verband met het 250-jarig bestaan van de boerderij en het afgekalfde melkveebedrijf.  Er werd gepraat over het verleden, hun jeugd en de toekomst van het  kleinschalige melkveebedrijf.  Rond de tijd dat de koeien nog moesten worden gemolken,  ging iedereen huiswaarts. Ben hoorde zijn koeien al loeien in de verte. Zo dadelijk zou de chauffeur van de Melkunie langskomen om de melk op te halen met zijn vrachtwagen en melktank.

Ben haalde zijn hand door zijn zwarte gekrulde haar, deed zijn denim pet op zijn hoofd en liep over het erf richting de koeienstal. Buiten begon het al te schemeren. Opeens stond hij stil en keek om zich heen. Aan de voor- en achterzijde van zijn boerderij  lag nog een stuk land afgebakend met een houten hek, met daarachter een brede sloot, waar voorheen het traditionele paalzitten werd gehouden. De jeugd die prijzen kregen als ze het langste op de paal bleven zitten, zonder er af te mogen gaan. Dit zou nooit meer terugkomen, althans niet meer op zijn verkochte land. Daar achter de slootkant gingen een voor een de lichten aan in de nieuwbouwhuizen. Met al die gezinnen om zich heen voelde Ben zich niet meer zo alleen nu Siem niet meer bij hem woonde. Af en toe hielp hij nog wel mee, maar daar bleef het ook bij. De gezinnen in hun nieuwbouwhuizen waren nu zijn naaste buren.

Hij streek over zijn kin en mompelde, het weidse land wordt nu langzamerhand  ingekapseld  door woningbouw. Er is geen weg meer terug, een verandering waar ik deels schuldig aan ben geweest.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s