De ganzenpas

imagesCA9HO76F  Sinds enige tijd lopen er ganzen in mijn wijk rond en zetten mij en de wijkbewoners vaak te kijk. Toen ik laatst met mijn auto ging rijden op weg naar het plaatselijke ziekenhuis voor controle, stonden ze in een groep op een met gras begroeide middenberm, als ze plotseling de rijweg oplopen. Remmen dus. Onverwachts. Twee ganzen staan plotseling midden op de weg stil en zonder zich te bewegen kijken ze mij aan met  hun onnozele blik in hun kraalogen. Door hun onnozelheid moet ik even glimlachen. Helaas lopen ze niet verder en een colonne ganzen volgt met hun ganzenpas. Het lopen gaat tergend langzaam. Uitweg. Hoe kan ik nu verder rijden, vraag ik mij intussen af. Aan de rechterkant ligt de dijk met daarachter een brede plas. De ganzen hebben maar één doel op weg naar de dijk waar volop gras ligt. Eten willen ze en daarna poepen, want dat kunnen ze. Hier en daar in de wijk liggen hopen uitwerpselen, zelfs op de voet- en fietspaden. Het is sommige wijkbewoners een doorn in het oog. Oplossing in zicht. Links ligt de middenberm waar ze vandaan zijn gekomen. Ik kan werkelijk geen kant op en de ganzen omver rijden is vanzelfsprekend geen optie. De ganzenpatrouille kwebbelen alsof het een lieve lust is en zetten mijn afspraak op zijn kop. Een file van auto’s scharen zich intussen achter mij en sommeren mij, met hun getoeter, om door te rijden. Over de linker berm heen te rijden doe ik niet; ik zou mijn auto beschadigen. Door het uitstappen van enkele automobilisten, zwaaien en getoeter zijn de grauwe ganzen eindelijk voorbij gelopen en zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat ze wat later staan te eten en zich niets hebben aangetrokken van alle commotie. Ik start mijn auto en ga weer op weg naar mijn afspraak waar ik helaas te laat aankwam, maar alsnog werd geholpen.      Gemma

Advertenties